Trudy,

Ik ben Trudy van de Schans-Robijns.

 

Ik ben 58 jaar, getrouwd en trotse moeder van twee inmiddels volwassen mannen.

 

Ik heb nooit een probleem gemaakt van het feit dat ik overgewicht heb.

 

Ik weet immers dat ik hier zelf helemaal bij ben geweest.

 

In de loop der tijd heb ik verschillende pogingen ondernomen die uiteindelijk dan toch stuk liepen.

 

Of te eenzijdig eten, doorgeslagen in smoothies drinken, te weinig gericht sporten.

 

Krachttraining in een sportschool was voor mij echt, ZO niet aantrekkelijk… Hoe is het mogelijk om fitness leuk te vinden!

 

Het principe van gezond gewicht ken ik maar al te goed.

 

Ik heb vorig jaar besloten dat ik dus aan de bak moet, wil ik op de langere termijn, geen klachten gaan ontwikkelen. Ik wil mezelf recht in de spiegel kunnen aankijken en vaststellen waar ik verantwoordelijk voor ben en wat ik eventueel had kunnen voorkomen. Iets wat zelf vaak naar een ander uitdraag.

 

Dus met andere woorden: ‘Pratice what you preach’.

 

 

 

September 2019:

 

Voedingspatroon aanpassen, op een manier die ruimte laat voor de geneugten in het leven, was stap 1. Niet zo moeilijk als je een sportman als echtgenoot hebt die precies weet hoe je dat moet aanpakken. De ‘sugar rush’ te weerstaan was wel een dingetje.

 

En daar gingen de eerste 6 kilo.

 

Stap 2: Hoe dit vol te houden, en mijn lichaam in het standje ‘aan’ te krijgen om te verbranden?

 

Moet ik dan echt naar een sportschool?

 

Groepslessen zetten mij niet aan om mijn grenzen te verleggen. Na een drukke werkdag gaan sporten, geeft me een hele dag om te bedenken waarom ik niet zal gaan.

 

Fitness doen snap ik totaal niet. Wat bezielt iemand om aan de apparaten te sjorren. HOE DAN?

 

Er zit er maar 1 ding op.

 

Ik moet s ’morgensvroeg sporten.

 

Ik moet gaan leren hoe dat moet, dat fitnessen pfff.

 

Met iemand die mij daar stap voor stap doorheen sleept en oog heeft voor mijn levensstijl.

 

Die uiteraard voor een deel dient te veranderen.

 

Stap 3: Door mijn zoon en zijn vriendin kwam ik op het spoor van Fitness4all. Zij kennen de sportschool en dachten dat dat wel bij mij zou passen.

 

Dus een eerste mail de deur uit, voor een eerste kennismaking.

 

Dit resulteerde in een eerste telefoongesprek met Lester Veerman. Klonk wel goed maar toch nog even 2 weken bedenktijd nemen om vast te stellen of ik er echt rijp voor was.

 

Stap 4: Ik trok de stoute schoenen aan en belde weer met Lester. Ik schrik me vervolgens rot als hij aankondigt dat ik de volgende avond op intake gesprek kan komen. Oh mijn god, hij laat er geen gras over groeien. Nou dan moet het maar.

 

Stap 5: Die bewuste avond op naar Lester… Maar op een weegschaal staan in bijzijn van vreemde ogen, dat nooit! Lester stelde me gerust dat hij echt laagdrempelig met mij aan de slag zou gaan en mn functioneel de trainingen in zou steken. En natuurlijk elke 14 dagen een weeg moment om te meten wat er gebeurd. Meten is immers weten.

 

Nou degene die dit leest kan zich voorstellen dat mijn eerste reactie ‘no way’ was. Maar de manier waarop Lester toch aanhield en met ernaartoe praatte, maakte mijn eerste weegmoment een feit.

 

Zonder veroordeling maar wel kijkend naar het overduidelijke verbeterpunt(en).

 

 

 

Inmiddels is het juni 2020:

 

Elke vrijdagochtend om 07.00 uur stap ik uit mijn bed en ga inmiddels met goede moed naar Lester.

 

Om 08.00 uur doe ik volgzaam wat Lester mij opdraagt en verbaas mezelf keer op keer waartoe ik instaat ben. Vooral de eerste maanden heb ik moeten ervaren dat krachtraining een spierpijn reactie teweeg bengt. Je had me na de eerste sessie moeten zien. De rest van de dag , wat zeg ik, weekend had ik nodig om weer tot mezelf te komen. Ik geloof dat ik zelfs spierpijn in mijn haren had (misschien iets overdreven 😊) Daar waar ik eerst hijgend een stap op liep, pak ik er inmiddels, weliswaar in opdracht, een stuk op 8. Goede cardio training, volgens Lester.

 

Nu al die maanden verder, met een Corona stop er tussen door, ben ik 24 kilo lichter.

 

Is gewicht in deze het belangrijkste. Nee absoluut niet maar wel een prettige bijkomstigheid en het effect van een goed brandend intern kacheltje.

 

Ik ben enorm veel sterker er fitter. Soms zelfs emotioneel aangeslagen door hetgeen ik al kan en doe.

 

Lester loodst mij door een fitness parcours wat ik echt niet voor mogelijk had gehouden of zou kunnen bedenken.

 

Ik voel me veilig en weet dat hij weet wat met verstand, grensverleggend kan.

 

Al die grensverleggendheid roept bij mij de nodig krachttermen op en Lester zegt dan Lekkerrrr.

 

Al met al op mijn achtenvijfstigste een nieuwe kant van mezelf ontdekt en dat doet enorm goed.